Goście

Jakub Ćwiek

Pracuje jako animator kultury. Jego pierwsza książka, Kłamca, ukazała się w grudniu 2005 nakładem wydawnictwa Fabryka Słów. Członek Ślaskiego Klubu Fantastyki oraz grupy teatralnej Słudzy Metatrona. Dwukrotnie nominowany do nagrody im. Janusza A. Zajdla w 2005 za opowiadanie „Cicha Noc” i w 2006 za opowiadanie „Bóg marnotrawny” z tomu „Kłamca 2″. Jego ostatnio wydana książka to „Krzyż Południa. Rozdroża”, wciągająca opowieść o wojnie secesyjnej jakiej nie znaliście.

Szymon Kałmuczak

Sam o sobie: Ze sztuką miałem do czynienia od dziecka. To właśnie wystawy i plenery ukształtowały w młodości moje myślenie. Kolejnym krok to szkoły fotograficzne; aktualnie trzeci rok fotografii i multimediów na wrocławskiej ASP. Moje zainteresowania to nie tylko fotografia, ale także animacja, film oraz sztuki plastyczne.

Paweł Kuźmicki

Pochodzi z Bielawy, małego miasteczka położonego u podnóża Gór Sowich. Muzyk, Kompozytor, Fotograf z zamiłowania. Na co dzień instruktor Wokalno-Estradowy w Spółdzielczym Centrum Kultury Spółdzielni Mieszkaniowej w Bielawie. Największą pasją jest Fotografia Koncertowa choć pociągają go Ludzkie Twarze.

„Paweł Kuźmicki to przede wszystkim wyciszony, skromny, ale i uroczy, czarodziej-impresjonista. Wiecznie skupiony na przedmiocie swoich zdjęć. Nawet gdy nie pracuje zdaje się być nieobecny, gdzieś obok, jakby stale poszukiwał tematu, dobrego ujęcia, pozy, gestu, detalu, chwili… To cena jaką musi płacić za swoją wrażliwość. Czy jest to jednak wygórowana cena? Nie sądzę. Paweł ma to w swojej naturze. Rzec by można we „krwi” Jest jak drapieżnik, który spokojnie drzemiąc pod drzewem, jednym okiem śpi, drugim zaś wypatruje swojej „ofiary”. A oko ma znakomite. Jego aparat zaś, to niebezpiecznie wyostrzony pazur. Dlatego, kiedy już kogoś lub coś upoluje, to nie ma zmiłuj się niczym trofeum na pewno to „coś” zostanie „uwięzione” w jego pracach. To co najbardziej cechuje Pawła, jako artystę w ogóle, to wielki szacunek jaki ma dla swoich „ofiar-tematów”. Dlatego jego praca, jako artysty, nie krępuje bytów fotografowanych. Paweł zdaje się być, dosłownie i w przenośni, zniewolony wolnością tychże. Indianie uważali, iż fotografia kradnie ich dusze. Cóż… Paweł nie kradnie dusz. Paweł je po prostu dostaje!” -
Szymon Zychowicz.

Diana Lapin

Wszystko zaczyna sie 13 stycznia 1986r w Bielsku-Białej. Dzieciństwo z rodzina, sport, góry, książki, malowanie. Gimnazjum artystyczne, liceum humanistyczne, studia – Filologia Klasyczna i Kultura Śródziemnomorska, na drugim roku – Erasmus we włoskiej Genui. Od 2007 głownie we Włoszech.
Aparat fotograficzny używany często w domu, slajdy, zdjęcia pamiątkowe. Zaistniał jako instrument ekspresji od trzeciej gimnazjum. Pierwsze wystawy, spotkania, nagrody i wyróżnienia. Bielsko-Wrocław. Fotografie na Festiwalu Lalkarskim dla Teatru Banialuka i parę innych. We Włoszech po pierwszej wystawie intensywna działalność fotograficzna i z czasem tez graficzna. Do dnia dzisiejszego najważniejsze zlecenia: Gianfranco Soldera (Montalcino, Toskania), Arturo Schwarz (Mediolan), Galeria Sztuki Współczesnej Artre (Genua), Stowarzyszenie Teatri Possibili – spotkania z arch. Mario Botta(Genua), dziennik Secolo XIX (Genua), Grondona (Genua), Frog Adv (Genua), muzycy (Genua, Paryż, Nowy York), Beskidzkie Fabryki Mebli (Bielsko-Biała) i wiele innych. Komunikacja, reklama, below the line, moda, fotografia pod każdym pojęciem. Nieprzerwany kontakt artystyczny z Polską. Pomysłodawca i współorganizatorka PLIT – wymiany artystycznej i kulturalnej miedzy Polska a Włochami. Współorganizacja wystawy międzynarodowej „Dziecko”. Wystawy fotografia-design, konkursy nagrodzone i wyróżnione, publikacje, etc. (Wlochy-Polska). Członek ZPAF (Związek Polskich Artystów Fotografów), Stowarzyszenia Sztuka-Świadomość, Stowarzyszenia dotART i stowarzyszenia w obronie architektury secesyjnej ANDEL.

Rafał W. Orkan

Pisarz, twórca fantasy i science fiction. W swoich tekstach przeplata magię i technologię. Jedną z jego pasji jest szermierka i broń biała, szczególnie z okresu wikingów. Jak sam o sobie pisze: „Wrocławianin, fantasta, koneser czarnych myśli i kolorowych koszmarów. Osobnik trudny w obsłudze, choć podobno posiada parę niegroźnych zalet.”

Ostatnie jego dzieło wyszło nakładem Fabryki słów, nosiło tytuł „Dziki Mesjasz”. Jest to kontynuacja „Głową w Mur” i podobnie jak poprzednia część zbiera bardzo pozytywne recenzje.

Katarzyna Woźniak

Urodziłam się i wychowałam w Gdańsku. Po dziesięciu beztroskich latach przeniosłam się do Warszawy, w której mieszkam do dziś. Obecnie jestem studentką Uniwersytetu Warszawskiego, odbyłam także roczne studium fotografii w warszawskiej Akademii Fotografii. Moja przygoda z fotografią nie ma konkretnego początku, ponieważ aparat towarzyszył mi odkąd tylko pamiętam. Tak naprawdę to dzięki mojemu tacie odkryłam magię zdjęć. Moim marzeniem jest związać swoje zawodowe życie właśnie z fotografią, do czego dążę małymi kroczkami. Jednak nie tylko robienie zdjęć wypełnia mi wolny czas – interesuję się sztuką kulinarną, teatrem oraz, dla urozmaicenia, motoryzacją.

Goście

Strony

Kategorie:

Archiwa

Zobacz też na:

Menu: